Clara reikte niet naar haar tas in het bagagevak boven haar hoofd. Ze liet haar telefoon op het tafeltje liggen en haar jasje opgevouwen over de armleuning, in een poging eruit te zien alsof ze een volkomen gewone reden had om naar het toilet te gaan.
De laatste paar rijen van het vliegtuig waren bijna leeg. Er zat een tiener die op een Nintendo Switch speelde en een zwaargebouwde man die tegen het raam in slaap was gevallen. De stewardess stond bij de keuken te wachten en deed alsof ze een lade aan het opruimen was.
Toen Clara bij haar aankwam, gaf de vrouw geen uitleg. Haar gezicht was bleek, haar kaken waren strak op elkaar geklemd. ‘Ga hier zitten,’ fluisterde ze, terwijl ze naar de allerlaatste rij, rij 32, gebaarde. Voordat Clara ook maar één vraag kon stellen, schoof de stewardess slim een zwaar drankkarretje zo voor de gangpad dat het volledig werd geblokkeerd, waardoor Clara achterin vastzat. Voor elke nietsvermoedende passagier leek het gewoon een routineuze serviceopstelling. Clara werd op 35.000 voet volledig in de steek gelaten, terwijl haar gedachten in een spiraal van absolute angst terechtkwamen.