Een seconde lang bewoog Chauncy niet. Toen reikte hij langzaam in zijn zak. En haalde ze eruit. Twee snoeprepen. Een kleine snack. Gekreukt omdat ze te stevig werden vastgehouden. “Ik heb ze niet gestolen.” De woorden kwamen er snel uit. Te snel. “Ik heb ze buiten gekregen. Ik was gewoon… ” “Die zijn van deze winkel.” De manager kapte hem af. Vlak. Zeker. Chauncy knipperde met zijn ogen. “Nee, dat zijn ze niet, ik bedoel, dat zijn ze wel, maar ik heb ze niet gepakt. Iemand gaf ze aan mij, ik zweer het.”
De manager stapte dichterbij, zijn stem zachter. “Weet je hoe dat eruitzag?” Chauncy’s borstkas verstrakte. “Je laat het vallen,” ging de manager verder, “en dan pak je het vast alsof je niet wilt dat iemand het ziet.” “Ik raakte in paniek,” zei Chauncy. “Ik… ” “En je liep door,” zei de manager. “Je zakken vullen.” Als een vonnis.
“Ik heb niets gestolen,” zei Chauncy opnieuw. Maar deze keerklonk het niet sterk.