Murat staarde naar de opening. De treden waren smal. Ruw. Recht in de steen uitgehouwen. Ze daalden steil uit het zicht en verdwenen in de duisternis. De stemmen kwamen weer. Duidelijker nu. Niet slechts één. Verschillende. Echo’s van ergens beneden. Murat verstevigde zijn greep op de zaklamp. Hij had moeten stoppen. Afsluiten. Weglopen.
Maar het geluid trok aan hem. Langzaam hurkte hij en leunde verder naar binnen, waardoor de opening net groot genoeg werd om er doorheen te glippen. Koude lucht stroomde langs hem heen toen hij zich naar binnen liet zakken. De ruimte werd nauwer om hem heen. Steen aan beide kanten. Nauwelijks genoeg ruimte om te bewegen. Hij zette zijn voet op de eerste trede. Toen de volgende. De garage achter hem voelde al ver weg. Te ver weg.
Murat keek één keer achterom. De opening boven hem leek nu kleiner. Verder weg. Hij draaide zich terug naar de duisternis. De stemmen verschoven weer. Dichterbij. Wachtend. Murat slikte. Toen ging hij verder naar beneden.
Want nu… moest hij weten wat daar beneden was.