Van huis uit was ze mariene akoestisch ingenieur, iemand die voor haar werk naar water luisterde. Ze had vier jaar besteed aan het in kaart brengen van migratieroutes van walvissen op de Azoren, en nog eens twee jaar aan het catalogiseren van de geluiden van diepzee-venten voor de kust van Japan. Ze stond in haar vakgebied bekend om het feit dat ze zich begaf op plekken die andere onderzoekers op kaarten omcirkelden en voorzichtig van voetnoten voorzagen.
Haar carrière was gebaseerd op het aan het licht brengen van bedrog. Ze had onthuld dat een beroemde zeeslang in de Stille Oceaan slechts een niet-gedocumenteerde soort reuzenzeenaald was. Ze vernietigde mythen niet uit kwaadaardigheid; ze deed het uit een felle toewijding aan de waarheid.
Ze was vierendertig. Ze had een flat in Edinburgh waar ze zelden sliep, een broer die elke zondag belde, en de gewoonte om staand te lunchen omdat zitten aanvoelde als verspilling van momentum. Ze was, zoals ze altijd zorgvuldig uitlegde, geen monsterjager. Ze was een wetenschapper die anomalieën serieus nam.