Toen de krachtige zaklampen de gouden barnsteenkern verlichtten, ging het licht dwars door het doorschijnende materiaal heen en wierp een warme schaduw op de grond. Diep in het midden van de gouden hars kwam een groot, donker, sterk gestructureerd silhouet in beeld. De ploeg viel stil. Ze keken niet langer naar een bizarre rotsformatie. Ze keken naar een prehistorische biologische schatkamer.
Voordat de ploeg het verder kon onderzoeken, lekte iemand een smartphonefoto van de uit meerdere lagen bestaande „Matryoshka-rots“ naar sociale media. Binnen enkele uren ging de afbeelding viraal en werd miljoenen keren bekeken. Op internet brak onmiddellijk chaos en intense scepsis uit. Prominente onlinefora bestempelden het hele verhaal als een goedkope, in scène gezette hoax.
Critici voerden aan dat de natuur boomhars niet zo netjes in vulkanisch glas kon inpakken en dat glas vervolgens in een wolfraamschil kon inkapselen. Reageerders beschuldigden het wegenbouwbedrijf ervan een grootschalige PR-stunt te hebben verzonnen om vertragingen door milieubepalingen op de klif te vermijden.