Leo greep de microfoon van de reserve-radio vast, zijn knokkels witgeknepen. Hij keek weer door de zware ramen naar de eindeloze stapels containers op het dek. Waarom was deze enorme berg staal nog niet gezonken?
Volgens het logboek was de bemanning al uren geleden in paniek gevlucht. Als een schip zoveel water maakt, blijft het niet gewoon perfect rechtop in de middagzon liggen en vaart het niet als een normale boot op de golven mee. Het voelde alsof hij op een drijvende onmogelijkheid stond.
Liegde het computerscherm, of stond de romp op het punt om plotseling in tweeën te breken en hem mee te sleuren naar de diepten van de Atlantische Oceaan? Hij kon het risico niet nemen om alleen naar de donkere, lagere dekken af te dalen om daar achter te komen. Elke seconde die hij besteedde aan het oplossen van het raadsel, was een seconde waarin hij zijn eigen leven op het spel zette. De verwarring was duizelingwekkend, maar hij kon een op hol geslagen reus niet aan zijn lot overlaten terwijl die afdreef naar het gevaar. Hij moest een beslissing nemen.