Dat was het ergste moment. Ze kon het eten ruiken. Ze kon het steegje zien. Maar ze kon ook de politieauto’s zien, de uniformen, de ramen vol gezichten, de stad die zich als een val om haar heen drukte. Toen huilde er ergens achter het lint een kind. Mara deinsde hard terug. Haar lichaam zwaaide naar de straat. De hand van de politiecommandant bewoog instinctief naar zijn pistool, hij trok het niet, maar dichtbij genoeg voor Elias om het op te merken.
“Nee,” zei Elias, rustig en vastberaden. “Niemand beweegt.” Hij stapte achteruit in de richting van de krat en sleepte de emmer over de stoep. Appelschijfjes vlogen achter hem aan in een klein, doelbewust spoor. Mara viel van de laatste tak met een zware plof die de grond onder zijn laarzen deed schudden. Even stond ze nog geen tien meter van hem vandaan. Elk instinct in Elias wilde naar haar toe stappen, maar hij wist wel beter. Mara had ruimte, rust en een duidelijke richting nodig. Ze snoof aan het eerste stukje appel. Daarna volgde ze hem stap voor stap het steegje in.