Het begon met iets wat haar vriendin zei. Geen streng dieet. Geen uitdaging. Gewoon een suggestie. “Probeer dit eens een week.” Maar één regel: Eet alleen vis uit blik. Eerst lachte ze het weg. Het klonk als een van die ideeën die in theorie werken, maar niet in het echt. Geen afwisseling. Geen flexibiliteit. Alleen tonijn, sardientjes, makreel… keer op keer. Het voelde repetitief als ik er alleen al aan dacht. En eerlijk gezegd, een beetje extreem.
Maar wat haar deed pauzeren was niet het idee zelf. Het was hoe haar vriendin het beschreef. Niet moeilijk. Niet beperkend. Gewoon, effectief. Dat woord bleef haar bij. Omdat het niet klonk als iets waar ze zich doorheen worstelde. Het klonk als iets dat werkte. Dus begon ze er anders over te denken. Niet als een dieet. Niet als een regel. Maar als een kort experiment. Slechts één week. Geen verwachtingen. Gewoon nieuwsgierigheid.
En tegen de tijd dat ze zich ertoe verbond om het te proberen, had ze geen idee hoezeer het haar manier van denken over eten zou veranderen.