Clara stuurde Leo onmiddellijk een berichtje, en binnen enkele minuten kwam hij naar haar toe op de achterveranda. Gewapend met krachtige zaklampen en tuingereedschap ter bescherming begaven de twee buren zich voorzichtig de donkere tuin in, waarbij ze precies het pad volgden dat op de camerabeelden te zien was.
De felle lichtstralen sneden door de middernachtelijke mist en vielen uiteindelijk op een eeuwenoude, enorme eik waar Clara nooit veel aandacht aan had besteed. Opvallend genesteld aan de zijkant van de dikke stam zat een groteske, gezwollen bult, zeker zo groot als een strandbal. En op dat moment verstijfden de twee.
Ze beseften dat het vage, melodieuze fluitgeluid dat ze al dagen hoorden, rechtstreeks vanuit datzelfde hout trilde. Toen ze dichterbij kwamen, zagen ze dat er een enkele, zware druppel donker, dik sap langzaam uit een haarscheurtje in de schors sijpelde. Het rook een beetje zoet, maar vooral zwaar, dik en intens, verstikkend overweldigend.