Mara keerde terug naar het uitkijkpunt boven de kloof, met de bewijsmapjes uitgespreid op het dashboard van haar truck. Het verhaal stond geschreven in de marges van de tragedie. Elias had Harlan op heterdaad betrapt bij het plunderen van het graf. Hij had geprobeerd hem tegen te houden. Tijdens de confrontatie, of misschien door Harlans roekeloze gehamer, begaf het instabiele plafond het. Harlan, die dichter bij de uitgang stond, klauterde de buitenste kamer in, griste Elias’ notitieboekje weg en scheurde de pagina eruit waarop zijn identiteit stond vermeld, voordat hij de woestijn in vluchtte. Hij liet Elias achter achter een muur van tonnen gevallen kalksteen.
Elias was niet op slag gestorven. Gevangen in totale duisternis, zonder zijn rugzak, zijn zaklamp of zijn notitieboekje, was hij naar het diepste deel van de grot gekropen, in de hoop een ventilatieopening te vinden. Een tweede instorting moet hem dieper in de berg hebben ingesloten, waar zijn stoffelijke resten veilig buiten het bereik van moderne machines lagen — voor altijd een deel van de kloof die hij met zijn leven had beschermd.
Maar voordat de duisternis hem overnam, had hij nog zijn trouwring, een metalen gesp en een sprankje licht. Mara daalde nog één laatste keer af naar de kamer om onder krachtige forensische verlichting de laatste regel op de muur te lezen. Onder de initialen E.G. werden de vage, gekraste woorden eindelijk leesbaar: Anna, ik heb geprobeerd naar huis te komen.