Het was Zoe’s gedrag dat George als eerste opviel. Ze was voorzichtig geworden met haar telefoon – niet echt geheimzinnig, maar wel bedachtzaam. Ze nam telefoontjes aan in de andere kamer. Ze checkte haar berichten met het scherm van hem af gekanteld. Twee keer kwam hij ’s nachts naar beneden en trof haar in het donker aan de keukentafel aan, en ze zei dat ze niet kon slapen. Hij had aangeboden om bij haar te blijven, maar ze zei dat ze graag even alleen wilde zitten.
Voor de rest leek ze in orde. Misschien een beetje moe, maar dat schreef ze toe aan een moeilijke periode op het werk, en hij had geen reden om daar aan te twijfelen. Ze was warm tegen hem. Ze lachte makkelijk.
Ze stelde voor om in oktober een weekendje weg te boeken, en op een zondagochtend hadden ze samen naar bestemmingen gekeken onder het genot van koffie, met Rex languit op de vloer tussen hen in, en het had volkomen normaal gevoeld. Pas later, toen hij de stukjes achteraf in elkaar legde, zou George begrijpen wat ze achter zijn rug om had geregeld…