De plotselinge bevrijding
Net toen Sheryl erover dacht om wat dichterbij te komen, maakte de dolfijn een scherpe, vrolijke salto in het water. De plotselinge beweging creëerde een kleine werveling van stroming. Precies op dat moment verschoof de waterdruk en gleed de gouden film weg van de vin van de dolfijn. Sheryls hart sprong in haar keel toen ze zag hoe de schat vrij door het open water begon te drijven.
De tijd leek te vertragen. Sheryl stak instinctief een hand uit, hoewel ze te ver weg was om hem op te vangen. Ze verwachtte dat het voorwerp snel zou zinken als een zwaar stuk metaal, recht naar beneden, naar het diepe rif beneden. Als het de oceaanbodem zou raken, zou het verloren kunnen gaan in het dichte koraal en zou ze haar kans verspelen om de ongelooflijke vondst te verifiëren.
Verrassend genoeg zonk het object niet als een steen. In plaats daarvan tuimelde het zachtjes, dansend en draaiend in de waterkolom. Het zweefde sierlijk en ving nog een laatste keer het licht toen het een paar meter boven een stukje wit zand zweefde. De dolfijn merkte meteen zijn verloren speeltje op en draaide rond in een strakke cirkel, waarbij hij sierlijk naar beneden dook om zijn kostbare bezit terug te halen voordat het weg kon drijven.