Katie maakte zichzelf zo onopvallend mogelijk door haar schouders te laten zakken en haar handen zichtbaar te houden om te laten zien dat ze geen bedreiging vormde. Het reusachtige dier leek het gebaar volledig te begrijpen. Het liet een zacht, laag gebrom horen dat door de lobby trilde, en zijn gespannen houding ontspande zich enigszins. Het was Katie duidelijk dat van iedereen die in de lobby was geweest, de olifant alleen haar vertrouwde om naar voren te komen.
Nerveus zette ze een paar tergend langzame stapjes dichterbij. De olifant begon langzaam de strakke greep van zijn krachtige slurf te ontspannen, waardoor geleidelijk aan zichtbaar werd wat hij voor de wereld verborgen had gehouden. In eerste instantie was het voorwerp ongelooflijk moeilijk te herkennen. Het was een klein, verwarde klomp natte vacht, zo klein en kwetsbaar dat het volkomen misplaatst leek tegen de grijze, verweerde huid van de reus die het vasthield. Katie leunde voorover en kneep haar ogen dicht onder de felle, zoemende lobbyverlichting, in een poging te begrijpen wat ze zag.