Terug in het heden was het paviljoen een gekkenhuis. Medische vrijwilligers haastten zich met gekoelde pakken volle melk en ijspakken voor de hijgende juryleden. Beatrice was aan het snikken, haar eer aan het verdedigen en aan het schreeuwen dat het gewoon een standaard familierecept was. Arthur zweette door zijn witte pak en gaf luidkeels de schuld aan een “slechte partij suiker” of “buitenlandse bedrijfssabotage” Te midden van het geschreeuw stapte Mary kalm naar voren, met een prachtig gesneden stuk van haar eigen taart in haar hand, helemaal gebakken uit haar veilig verborgen, onbewerkte fruit.
De juryleden, wanhopig om de radioactieve hitte uit hun mond te spoelen, schraapten gretig het bord schoon. Het contrast was onmiddellijk. De verzachtende, perfecte balans van zoet fruit en bladerdeeg bracht onmiddellijk verlichting voor hun verschroeide gehemelte. Mary stond daar met een serene, onschuldige glimlach. Zonder ook maar één woord te zeggen, had ze haar rivalen volledig geneutraliseerd. Ze liet haar baksel het woord doen, terwijl de dieven opgingen in totale vernedering.