Renata draaide zich op haar hielen om en stormde de keuken uit, waarmee ze het gesprek abrupt beëindigde. David volgde haar niet meteen. Hij stond alleen bij de gootsteen, haar felle woorden nog in zijn hoofd nagalmend, en vroeg zich af of hij meer van streek was door zijn eigen spionage of door hoe gemakkelijk ze zijn vraag had afgewimpeld.
Uiteindelijk liep hij naar boven om haar te zoeken, maar bleef abrupt staan in de deuropening van de badkamer. Op het marmeren aanrecht, half verborgen achter haar dagelijkse vitamines, stond een klein, onmiskenbaar doosje met prenatale vitamines. Hij pakte het op en zag dat er verschillende pillen ontbraken. „O mijn god,“ fluisterde hij, terwijl hij koortsachtig in zijn hoofd de berekening maakte.
Hij berekende hoe lang ze ze al slikte en besefte dat ze een enorm geheim verborgen hield. Hij hoorde haar zachte voetstappen van achteren dichterbij komen. Een lang, gespannen moment lang zei geen van beiden iets. Hij draaide zich om met het doosje in zijn hand, en zij keek hem aandachtig aan, in afwachting van zijn reactie.