Ze lieten de pasgeborenen achter in de kliniek onder warmtelampen, in de gaten gehouden door een verpleegster en de rehabilitator was al onderweg. Dr. Maren wilde Luna niet laten meelopen, maar de hond werd panisch toen Ava probeerde zonder haar te vertrekken. Uiteindelijk reed Luna in een handdoek gewikkeld op de achterbank, haar hoofd zwakjes tegen het raam rustend. Haar ogen bleven de hele rit open.
De velden achter Ava’s huisje waren doorweekt. Water zat als dof glas in de bandensporen. Dokter Maren droeg een medische tas en Ava hield Luna’s riem kort, bang dat de hond in elkaar zou zakken als ze te hard trok. Luna ging niet naar de potstal. Ze liep er langs zonder naar binnen te kijken. In plaats daarvan leidde ze hen voorbij het kapotte hek, door nat gras en in de richting van de afwateringsduiker bij Hollow Creek.
Ava was daar een keer gelopen en had er meteen een hekel aan. Het stonk er naar stilstaand water en verroest metaal en rond de betonnen pijp groeiden dikke bramenstokken. Toen ze dichterbij kwamen, begon Luna te trillen. Toen hoorde Ava het. Een vage schreeuw ergens uit de donkere mond van de duiker. Dr. Maren stak een hand uit. “Stop,” zei ze. Want onder die schreeuw was een ander geluid. Een laag, waarschuwend gegrom.