Uiteindelijk besloot het stel door te zetten. De offertes waren duur, maar ze waren ervan overtuigd dat de containers het waard waren om te behouden. Na weken van telefoontjes en planning tekenden ze de contracten en begonnen ze het transport te regelen. Het nieuws over hun besluit verspreidde zich snel. Vrienden die het oorspronkelijke idee nog hadden weggehoond, maakten zich nu oprecht zorgen. Sommigen waarschuwden hen dat ze te veel geld op het spel zetten voor een project zonder garantie op succes. Anderen vroegen zich af of zeecontainers ooit iets aantrekkelijks zouden kunnen worden. Een buurman vatte samen wat veel mensen dachten.
„Waarom zou je al dat geld uitgeven om alleen maar gigantische metalen kisten op je terrein te zetten?“ Het was een terechte vraag. Het stel had geen bouwtekeningen om te laten zien. Ze hadden geen voltooide visualisaties of indrukwekkende presentaties. Het enige wat ze hadden, was een visie. En voor alle anderen leek die visie onmogelijk te begrijpen. Een paar weken later arriveerden de eerste zware machines. Plotseling was het project niet langer alleen maar een idee.
Het ging echt gebeuren. En er was geen weg meer terug.