Leo stond in de stille gang, terwijl het geluid van de televisie achter hem wegstierf. Hij sloot zijn ogen en probeerde te luisteren ondanks het diepe, gestage gezoem van de generator van het schip. KLENG. Een scherpe, metaalachtige echo klonk vanuit het trappenhuis recht voor hem, gevolgd door een laag, schurend gekreun. Leo verstijfde, de adem stokte in zijn keel. Zijn knokkels werden wit terwijl hij zijn zaklamp stevig vasthield.
Hij staarde omhoog naar het donkere trappenhuis. Is er nog iemand aan boord? Toen zag hij een vage, flikkerende gloed die vanaf de bovenste verdieping tegen de metalen wanden weerkaatste. Er danste een lichtje achter de ramen van de controlekamer van het schip. Het bewoog, schommelde heen en weer als een signaal in het donker.
Met zijn hart bonkend tegen zijn ribben greep Leo de zware zaklamp vast als een wapen. Hij haalde diep adem, stapte op de eerste metalen sport van de ladder en begon omhoog te sluipen, op weg naar het mysterieuze licht.