Vivian riep Darren naar zich toe met een opgestoken hand. Hij kwam snel en glimlachte te hard. “Alles goed?” “Darren,” zei Vivian, “je vrouw en ik hadden het over Northstar.” De glimlach bleef op zijn gezicht, maar zijn ogen verschoven. “Northstar?” “Ja,” zei Vivian. “Specifiek, de consultant die de retentiestrategie opnieuw heeft opgebouwd.”
Claire zag hoe de kleur langzaam van zijn wangen wegvloeide. Het was het eerste eerlijke wat zijn gezicht de hele dag had gedaan. “Oh,” zei hij. “Juist. De freelancer.” “C. Ellison,” zei Vivian. Darren keek Claire aan. Voor één seconde begreep hij het. Niet alles, maar genoeg. Zijn mond ging open en weer dicht. Claire voelde geen vreugde in zijn paniek; alleen een vermoeid soort opluchting.
Vivian ging verder, nog steeds kalm. “Je presenteerde delen van dat werk alsof je de strategie zelf had ontwikkeld.” “Dat is niet precies…” Begon Darren. Claire onderbrak hem zachtjes. “Dat is het wel.” Een paar mensen in de buurt waren gestopt met praten. Claire verhief haar stem niet, maar verstopte zich ook niet. “Mijn man heeft gelijk,” zei ze. “Ik werk niet bij zijn bedrijf, maar ik heb net een van zijn grootste accounts gered.”