Op een middag, terwijl Chloe aan het werk was, besloot Leo dat hij niet meer met de geheimen kon leven. De spanning in huis was verstikkend en hij had antwoorden nodig. Hij doorzocht haar thuiskantoor, zijn hart bonkte op een razend ritme in zijn keel, hij voelde zich schuldig maar wanhopig.
Diep weggestopt in haar bureaula, onder een stapel stofstalen, vond hij een vergrootglas, hoge-resolutie close-up foto’s van de smaragden van zijn oma en een uitdraai van een verwoestend politierapport uit 1965 uit een naburig district.
Toen Leo de vervaagde, vergeelde tekst van het tientallen jaren oude document scande, stokte zijn adem. Het rapport beschreef een geruchtmakende diefstal op een rijk landgoed, maar de namen op de lijst deden zijn bloed stollen. Chloe’s familienaam stond bovenaan als slachtoffer gestempeld.