Leo confronteerde Chloe op het moment dat ze die avond door de deur kwam en smeet het politierapport op het keukeneiland. “Wat is dit?” eiste hij, zijn stem krakend van woede en angst. “Onderzoek je mijn oma?”
Chloe stortte in, de tranen stroomden eindelijk over haar gezicht, maar in haar ogen lag een felle, eeuwenoude pijn die hem doodsbang maakte. “Omdat die smaragden van mijn overgrootmoeder waren,” snikte ze, terwijl ze een bijpassende vintage oorbel uit haar zak haalde. Haar familie had decennia lang één overgebleven oorbel bewaard, het enige dat Adelaide niet had meegenomen.
Chloe had hem al veel eerder alles willen vertellen, maar hoe kon ze de vrouw die hem had opgevoed beschuldigen van een zestig jaar oude misdaad, alleen op basis van een familiefoto en een diepe herkenning? De stukjes vielen in een afschuwelijke haast in elkaar. Een jonge vrouw genaamd Adelaide was een vertrouwde inwonende verpleegster geweest voor Chloe’s rijke voorouders. Toen de familie getroffen werd door een plotselinge financiële tragedie, was Adelaide plotseling verdwenen, samen met de kostbaarste erfstukken van de familie. Het fortuin was al zestig jaar verdwenen. En wat meer is, Adelaide’s beschrijving en leeftijd kwamen overeen met die van Evelyn!