Lena stond bij de balie, haar vingers tikten tegen het koele, donkere leer van de tas. Ze verwachtte een glimlach, misschien een bedankje voor haar burgerplicht. “Ik vond dit in Halden Park,” zei ze, haar stem weerklinkend in de steriele lobby. “Op een bankje.” De agent achter het glas glimlachte niet; hij trok alleen een paar blauwe latex handschoenen aan met een scherpe knip.
Hij ritste de gouden sluiting open en zijn ogen schoten heen en weer tussen de identiteitskaart en Lena’s gezicht. “Waar precies?” vroeg hij, zijn toon een octaaf lager. Lena’s trots flikkerde. “Het bankje bij de fontein. Is er iets mis?” Hij gaf geen antwoord. Hij kantelde de tas, gluurde in de lege fluwelen voering en keek toen naar het computerscherm. “Wacht hier, mevrouw Thorne. Niet weggaan.”
De stilte die volgde was zwaar met de geur van vloerwas en oude koffie. Twee agenten kwamen tevoorschijn uit een zijdeur, met zware voetstappen. De ene greep de tas en stopte hem in een doorzichtige plastic zak alsof het een biologisch gevaar was. De andere, een stevige man met een geschoren snor, gebaarde naar Lena dat ze moest gaan staan. “Handen achter je rug.” Lena lachte, een kort, nerveus geluid. “Je maakt een grapje, toch?” De koude beet van de handboeien was zijn enige antwoord.