Halverwege de week begon er iets te veranderen. Niet op een dramatische, nachtelijke manier. Maar in kleine, merkbare patronen. Ze greep minder vaak naar snacks. De gebruikelijke verlangens – iets zoets, iets snels – kwamen gewoon niet op dezelfde manier. En als ze dat deden, gingen ze over. Dat was nieuw. Wat nog meer opviel was haar energie. Het piekte niet. Het stortte niet in. Het bleef gewoon… stabiel. Geen inzinking halverwege de middag.
Geen plotselinge daling die haar naar koffie of iets zoets deed grijpen. Gewoon een constant niveau dat haar door de dag heen loodste. Het deed haar beseffen hoe vaak ze die ups en downs had meegemaakt zonder het te merken. En nu ze weg waren… Het verschil was duidelijk. Voor een deel was het logisch. Vis in blik is rijk aan eiwitten en gezonde vetten – voedingsstoffen die er langer over doen om te verteren en je helpen om vol te blijven.
Maar dat weten en het ook echt voelen waren twee heel verschillende dingen. En voor het eerst sinds lange tijd was eten niet iets waar ze constant aan dacht. Maar daar bleef het niet bij: