Achter de groene deur bevindt zich de doucheruimte, met daarin geperst een klein bad. De eerste keer dat Maya het zag, moest ze bijna lachen. Technisch gezien is het een bad, maar het is niet royaal zoals mensen zich dat meestal voorstellen. Het is piepklein, dichtbij en onhandig, maar toch is het een echt bad. Op koude avonden of na een lange wandeling door Tokio naar huis, zorgt dat kleine detail ervoor dat de kamer minder belachelijk en nuttiger aanvoelt.
Het gebruik van de doucheruimte vereist een mate van planning die Maya nooit van baden had verwacht. Ze kan zich niet zomaar verplaatsen. Ze moet haar schouders draaien voordat ze haar voeten verplaatst, toiletspullen op vaste plaatsen bewaren en geen grote flessen kopen die te veel ruimte innemen. Als ze iets laat vallen, wordt zelfs bukken een kleine berekende inspanning. De kamer maakt haar bewust van elke elleboog, elke knie, elke onvoorzichtige beweging.
Maar Maya weet ook dat de doucheruimte een van de redenen is waarom het appartement nog steeds een complete woning genoemd kan worden. Zonder deze ruimte zou de eenheid meer aanvoelen als een opslagruimte met een bed. Hiermee biedt het appartement de basis van het dagelijks leven, ook al wordt elk basiselement geleverd in de kleinst mogelijke versie. Het bad mag dan niet luxueus zijn, het werkt wel efficiënt.