Samengekropen buiten de holle boom probeerde David wanhopig mobiel bereik te vinden. Uiteindelijk kreeg hij verbinding en stuurde hij een reeks foto’s in hoge resolutie naar Sarah, een goede vriendin en onderzoeksecologe gespecialiseerd in invasieve soorten. Binnen enkele seconden trilde zijn telefoon. Sarahs stem klonk niet gefascineerd; ze was gespannen en vol pure paniek.
Ze identificeerde de zwerm spinachtigen al snel als een uiterst destructieve, invasieve soort die in staat is inheemse ecosystemen volledig te verstikken als ze eitjes zouden leggen. „Als die kolonie zich voorbij het ravijn verspreidt, David, is het voorbij,” waarschuwde ze.
David besefte dat hij in een race tegen de biologische klok zat. In alle haast pakte hij zijn spullen in en rende hij door het pikdonkere bos, waarbij hij zich met behulp van een zaklamp een weg baande door het modderige, door overstromingen geteisterde terrein. Hij moest onmiddellijk de autoriteiten inschakelen. Maar hij wist dat het een enorme uitdaging zou zijn om de lokale politie een gerucht over spinnen serieus te laten nemen, terwijl de hele provincie nog aan het bijkomen was van een catastrofale ramp. Hij moest hen overtuigen voordat de zwerm zich verplaatste.