De volgende ochtend dwongen Davids verontrustende meldingen eindelijk een grootschalige, ongekende gezamenlijke reactie af. Het rustige ravijn in de wildernis veranderde in een chaotisch verzamelpunt toen de lokale politie, bosarbeiders en ambtenaren van de staatsdienst voor wildbeheer tegelijkertijd arriveerden. Er ontstond echter een groot knelpunt: de politie gaf strikt voorrang aan het beveiligen van het gebied en het identificeren van de enorme metalen massa, voordat er ook maar enige ecologische interventie kon beginnen.
Teams werkten met grote spoed en gebruikten zware lieren en kettingzagen om decenniaoud hout weg te zagen, waardoor ze uiteindelijk het zwaar verpletterde autochassis uit de eeuwenoude greep van de boom konden bevrijden. Toen het verroeste chassis in de modder terechtkwam, schraapten de hulpsheriffs versteend mos weg om een oud voertuigidentificatienummer bloot te leggen. De sheriff controleerde de gegevens en kon het nummer onmiddellijk herleiden tot een verzekeringsclaim uit 1974. Een lokale inwoner was het geparkeerde voertuig tweeënvijftig jaar geleden kwijtgeraakt door een historische plotselinge overstroming. Terwijl de politie de ontrafeling van een legendarisch stukje lokale geschiedenis vierde, richtten Sarah en de natuurbeschermingsteams hun aandacht onmiddellijk op het echte gevaar.