Bubbles slaakte een luide, doordringende miauw – een duidelijke noodkreet terwijl de tak steeds lager zakte. Clara greep naar haar telefoon om de hulpdiensten te bellen, maar de jongen die de leiding had, schudde zijn hoofd. „Er is geen tijd, die tak zal binnen enkele minuten breken.“ Hij trok zijn zware jas uit en keek naar zijn vrienden. “We moeten die hoge klim nog een keer proberen. Help me omhoog.”
Clara keek met haar hart in haar keel toe hoe de andere jongens hem omhoog tilden naar de eerste stevige tak. Hij klauterde met een razende, roekeloze snelheid omhoog, terwijl de droge schors over zijn armen schuurde. Hij was nu slechts enkele inches verwijderd van de trillende kat, terwijl het hout onder Bubbles verder versplinterde met een luide KNAL.
De jongen strekte zijn arm uit, op zoek naar de halsband. Maar de plotselinge beweging en het krakende hout brachten de kat in paniek. Bubbles siste, draaide zich om en maakte een blinde, wanhopige sprong in de leegte, net op het moment dat de tak volledig brak.