De namiddagdrukte kwam in golven. Gezinnen, schoolgroepen, toeristen – overlappende stemmen, constante voetstappen, camera’s altijd klaar. Tegen die tijd had Milo het ritme al onder de knie. Lawaai stoorde hem niet. Niet meer. Het trok hem zelfs dichter naar de rand. Dichter bij Arjun. Die dag voelde niet anders.
Een heldere hemel. Constante stroom bezoekers. Niets ongewoons. Milo stond al bij de reling toen Arjun binnenkwam. Wachtend. Kijkend. “Oké,” zei Arjun rustig, net genoeg gehurkt. “Rustig.” Milo aarzelde niet. Hij klom soepel omhoog – arm, schouder, evenwicht. Hij zette zich op zijn plaats zoals hij al honderd keer eerder had gedaan.
Het publiek reageerde onmiddellijk. Glimlachen. Zacht gelach. Telefoons gingen omhoog. Een kind stapte naar voren, ogen wijd open van opwinding. Milo leunde lichtjes, nieuwsgierig, en reikte maar een beetje. Arjun paste zijn houding aan en bracht hem in evenwicht. “Niet te dichtbij,” zei hij zachtjes. Alles voelde gecontroleerd. Voorspelbaar. Veilig.
Toen brak er een scherpe metalen klap door de lucht. Luid. Plotseling. Gewelddadig. Milo’s lichaam verstijfde onmiddellijk. Zijn greep verstrakte. En in een hartslag veranderde alles.