Gedreven door een nieuwsgierigheid die hij niet helemaal kon benoemen, bracht José zijn vrije zaterdag door met het rijden van zijn eigen vrachtwagen naar de buurt rondom de halte. Hij had geen plan, maar hij vond dat hij de hond meer verschuldigd was dan een vluchtige blik door de voorruit. Hij parkeerde vlakbij de halte en begon door de zijstraten te lopen, terwijl hij een foto bij zich hield die hij tijdens zijn dienst van de hond had gemaakt.
Hij klopte op een paar deuren en sprak met mensen die hun tuin verzorgden, maar de meesten schudden alleen hun hoofd. Pas toen hij drie straten verder een kleine, rommelige muziekwinkel bereikte, vond hij zijn eerste echte aanwijzing. De winkelier, een oudere man met vette vingers en een bril op zijn neus, keek scheel naar de foto. Zijn uitdrukking veranderde onmiddellijk van professionele nieuwsgierigheid naar diepe droefheid.