De toon van het verhaal veranderde toen de stem van de winkelier wegviel. “Toby is iets meer dan drie weken geleden niet thuisgekomen,” fluisterde hij, terwijl hij naar het plafond keek. “Een bizar ongeluk in het concertgebouw – een structurele instorting tijdens een late set. Ze zeiden dat het snel gebeurd was, maar daar heeft Barnaby niet veel aan. De familie van de jongen kwam van buiten de staat om het appartement in te pakken, maar in de chaos ontsnapte de hond. Hij wilde niet weg.”
Het besef kwam bij José aan als een fysieke klap. De hond wachtte niet alleen; hij waakte voor een passagier die nooit van boord zou gaan. Voor Barnaby was de wereld niet vergaan, maar gewoon gestopt met werken zoals het hoorde. Hij geloofde dat als hij maar op het juiste moment op de juiste plek bleef, de deuren uiteindelijk open zouden gaan en de persoon die zijn leven compleet maakte, weer terug zou stappen.