Leo zat in verbijsterde stilte terwijl Chloe de diepte van het verraad uitlegde. Evelyns “gulle gift” was geen daad van pure grootmoeders liefde, maar een verwrongen, arrogant vertoon van dominantie. De oude vrouw moet zich precies gerealiseerd hebben wie Chloe was op het moment dat ze aan elkaar werden voorgesteld.
Volgens Chloe wist Evelyn dat het geven van deze specifieke gestolen juwelen aan de afstammeling van de familie die ze geruïneerd had, hen voor altijd zou binden. Het was een ziek spelletje om te bewijzen dat ze gewonnen had. Leo voelde zich kotsmisselijk, verscheurd tussen de vrouw van wie hij hield en de lieve oude vrouw die hem had opgevoed.
Hij wilde geloven dat Chloe zich vergiste, dat het een vreselijk toeval was. Maar de bijpassende oorbel die Chloe vasthield was het onweerlegbare bewijs. Leo wist dat er maar één manier was om achter de absolute waarheid te komen, en daarvoor was een confrontatie nodig die hij met zijn hele ziel vreesde.