De volgende ochtend reden Leo en Chloe in stilte naar Evelyns afgelegen huisje. Het zware fluwelen kluisje zat als een tikkende tijdbom op de ruimte tussen hun stoelen. Leo’s handen trilden aan het stuur toen hij de oprit opreed.
Toen ze binnenstapten en het kistje op de houten tafel zetten, begroette Evelyn hen met haar gebruikelijke warme glimlach. Maar op het moment dat Leo het politierapport uit 1965 over de tafel naast de juwelen schoof, leek de temperatuur in de kamer te dalen tot het vriespunt.
Evelyn huilde niet. Ze ontkende het zelfs niet. In plaats daarvan viel de lieve, fragiele oude dame facade volledig weg, vervangen door een koude, bittere grijns die Leo nog nooit eerder had gezien. “Ze verdienden het. Ze toonden me geen genade toen ik voor hen werkte, of wel?” Fluisterde Evelyn venijnig, terwijl ze Chloe recht aankeek.